Morgen is mijn neefje jarig. Hij wordt xe9xe9n week, is dat te jong voor een loopfietsje of skelter denkt u?

Een week geleden was het dus eindelijk zo ver. Na heel lang wachten diende hij zich aan. ‘s Nachts om 02:10 uur kwam het verlossende SMS-je. Slaapdronken wist ik een felicitatie terug te sturen met het voornemen om zo snel  als de toestand van de kersverse mamma het toeliet, op kraamvisite te gaan. Dat werd dinsdagmiddag.

Toen A. en ik binnenkwamen zaten de kersverse ouders, opa en oma de geboortekaartjes in de enveloppen te stoppen. Konden we mooi nog even mee helpen. Max lag in zijn stoeltje mooi te liggen zijn. Want dat is ‘ie: mooi. En helemaal comleet en reuze vertederend. En klein. Maar wel heel schattig klein. En vast heel lief, het wordt waarschijnlijk het liefste neefje ter wereld. Want dat zit in de genen, ik was als beebie ook heel lief (nog steeds eigenlijk).

Afgelopen vrijdagavond waren we weer op bezoek. Gewoon omdat we graag willen maar ook omdat kersverse pappa dat vroeg, toen we dinsdag naar huis gingen.
Toen we goed en wel aan de koffie zaten werd duidelijk waarom: of A. en ik Max zijn voogd willen zijn in het geval zijn ouders hem wat overkomt waardoor zij niet meer voor hem kunnen zorgen.
Oef! Dat zijn dingen waar je helemaal niet aan wilt denken. Maar toch, broertje en schoonzus zijn realistisch genoeg in dat soort dingen en willen het geregeld hebben.

A. en ik zijn helemaal vereerd. Natuurlijk willen we dat. We gaan er niet veel aan denken, en hopen uiteraard dat het nooit zal gebeuren, maar mocht de situatie zich voordoen dat zullen we er voor hem zijn.

Ondertussen lag Max in zijn wieg mooi te zijn. Ergens op zijn voorhoofd staat volgens mij een onzichbaar: "Houd Van Mij". Geen idee waar, maar toch: je doet het vanzelf. Houden van. Zelfs als je ‘m nog niet eens een week kent…