Ik ben druk. Wie niet tegenwoordig, hoor ik u denken.
Inmiddels is de Pabo al weer drie weken geleden gestart en ik heb het erg naar mijn zin. Maar het is wel druk. Dus.

Op de maandagen loop ik stage in groep 3 van een school met voornamelijk leerlingen die hun wortels ergens in het buitenland hebben liggen. Groep 3 is erg leuk. Terwijl ik dacht dat ik meer ‘van de bovenbouw was’ moet ik bekennen dat ik mij in groep 3 ook erg op m’n plaats voel.
Vorige week maandag (m’n tweede stagedag) liep ik in de hal van de school toen er een klein jongentje op mij af kwam vliegen onder het luid uitroepen van: "Hey Meesterrrrr!". Twee armpjes vlogen om mijn middel. "Ik-ken-me-hande-nieteens-aanraken" murmelde hij, zijn armen nog steeds om mijn middel gevouwen. Enigzins overdonderd door zoveel affectie trok ik zijn armpjes los, keek ‘m aan en zei: dan zijn je armen te kort." "Nee hoor," antwoordde hij stralend, "je buik is gewoon te dik."
Heerlijk toch wel, zoveel eerlijkheid. En laten we wel wezen; ik ben nu eenmaal iets meer dan gemiddeld gevuld *kuch*.

Ook de avonden op de Hoge School zijn niet vervelend. We hebben een leuke -doch wel wat grote- klas met leuke medestudenten. Alleen de golf tsunami van informatie die we de laatste weken over ons heen hebben gekregen is wat heftig. Het zit allemaal wel in mijn hoofd maar nog niet op een rijtje. De laatste dagen flitsen er zoveel ‘dingetjes om aan te denken’ over en weer dat ik vrees binnenkort een keer kortsluiting te krijgen daarboven. Ik heb nou eenmaal graag alles op een rijtje.
Om alles duidelijk te krijgen heb ik komend weekend het bureau gereserveerd voor mij alleen. Even alles doorlopen en op een rij krijgen. Eind volgende maand beginnen de eerste toetsen alweer (!) en het zou jammer zijn als ik nu al dingen over het hoofd zie.

Over de toetsen gesproken; het is zorgelijk hoe snel standaard Cito-kennis, opgedaan op de basisschool, in het grote archief in mijn hoofd is weg gezakt. Ik was vroeger best aardig in taal- en redekundig ontleden maar vandaag de dag kan ik de info niet meer vinden. Archief is gesloten en ik denk dat het sleuteltje kwijt is. Ik ben de kennis dus weer aan het opdoen. Zowel van taal als van rekenen.
Zo kan het dus gebeuren dat je ‘s middags van je werk weg rijdt, voor het verkeerslicht staat te wachten, als opeens "zijn – worden – blijven – blijken – lijken – schijnen – heten – dunken – voorkomen" door je hoofd schiet. Het is wat onverwacht maar ik kan een tevreden glimlach niet onderdrukken als daardoor blijkt dat de koppelwerkwoorden uit eerder genoemd archief hebben weten te ontsnappen.
Rekenen is een ietswat groter probleem. Daar was ik vroeger ook al niet zo’n fan van dus als ik mijn Cito-toets in xe9xe9n keer wil halen moet er nog een hoop geoefend worden. De tafels doen het gelukkig nog wel, xe9xe9n tot en met twaalf zitten zowiezo nog goed in het geheugen.

Ook de rol van oom bevalt nog steeds uitermate goed. Het is jammer dat kleine Max zo ver weg woont waardoor ik ‘m niet iedere dag kan zien, maar ik kan u melden: het is leuk, een eigen neefje. Eigenlijk is het zo leuk dat ik afgelopen weekend bij schoonzus al een nieuwe bestelling heb geplaatst voor nog een neefje of een nichtje. Ik heb geen idee wanneer er geleverd gaat worden maar je kan er met bestellen maar beter op tijd bij zijn