Gisterenavond hadden we voor het eerst een les ‘Monderlinge Taalvaardigheid’. Het ging in deze les over de manier waarop kinderen leren praten. Erg interessant, zeker het interview met ene taalkundige die verschillende fimpjes waarop je kinderen in actie zag ging toelichten.

Het onderstaande gedichtje maakt duidelijk dat het leren van de Nederlandse taal hoe dan ook een geweldige prestatie is…

Men spreekt van xe9xe9n lot, en verschillende loten,
Maar x92t meervoud van pot is natuurlijk geen poten.
Zo zegt men ook altijd xe9xe9n vat en twee vaten,
Maar zult u ook zeggen xe9xe9n kat en twee katen?

Laatst ging ik vliegen, dus zeg ik vloog.
Maar zeg nou bij wiegen beslist niet: ik woog,
Want woog is nog altijd afkomstig van wegen,
Maar is dan x91ik voogx92 een vervoeging van vegen?

Wat hoort er bij x91zoekenx92? Jazeker, ik zocht,
En zegt u bij vloeken dus logisch: ik vlocht?
Welnee beste mensen, want vlocht komt van vlechten.
En toch is ik x91hochtx92 niet afkomstig van hechten.

En bij lopen hoort liep, maar bij kopen geen kiep.
En evenmin zegt men bij slopen x91ik sliepx92.
Want sliep moet u weten, dat komt weer van slapen.
Maar fout is natuurlijk x91ik riepx92 bij het rapen.

Want riep komt van roepen. Ik hoop dat u x92t weet
En dat u die kronkels beslist niet vergeet.
Dus kwam ik u roepen, dan zeg ik x91ik riepx92.
Nu denkt u van snoepen, dat wordt dan x91ik sniepx92?

Alweer mis mx92n beste, maar u weet beslist,
Dat ried komt van raden, ik denk dat u x92t wist.
Komt bied dan van baden? Welnee, dat wordt bood.
En toch volgt na wieden beslist niet x91ik woodx92.

x91Ik gafx92 hoort bij geven, maar x91ik lafx92 niet bij leven.
Dat is bijna zo dom als x91ik wafx92 hoort bij weven.
Zo zegt men: wij drinken en hebben gedronken.
Maar echt niet: wij hinken en hebben gehonken.

x92t Is moeilijk, maar weet u: van weten komt wist,
maar hoort bij vergeten nou logisch vergist?
Juist niet zult u zeggen, dat komt van vergissen.
En wat is nu goed? U moet zelf maar beslissen:

Hoort bij slaan nu ik sloeg, ik slig, of ik slond?
Want bij gaan hoort ik ging, niet ik goeg of ik gond.
En noemt u een mannetjesrat nu een rater?
Dat geldt toch alleen bij een kat en een kater.

U ziet, onze taal beste dames en heren,
Is, net als ik zei, best moeilijk te leren!

Het is al eerder geschreven in dit blog. Wij hebben thuis een ventilatie probleem: [KLIK] om te lezen.

We zijn nu vier maanden verder en nog geen klap opgeschoten.

21 September gokte ik erop dat de bouwvak wel een beetje was afgelopen. Omdat ik nog niet gehoord had van de woningbouw ben ik zelf maar eens gaan informeren of men nog voornemens was actie te gaan ondernemen. Ik kreeg een alleraardigste mevrouw M.R. aan de lijn die eens goed in ons dossier keek en mij mededeelde dat meneer K. mij hier over gaat terug bellen.

Toen ik op 13 oktober nog steeds niets had vernomen van meneer K., ben ik weer de telefoon in geklommen en kreeg mevrouw M.K. aan de lijn. Ook zij raadpleegde het dossier en verbaaste zich erover dat ik nog niet gebeld was. Hoewel, ventilatieproblemen worden eigenlijk behandeld door meneer v.d. B of meneer W. Toen ik uitlegde dat mevrouw M.K. had gezegd dat meneer K. dit zou behandelen was het haar al snel goed. Meneer K. was op dat moment niet aanwezig maar mevrouw M.K. zou er voor zorgen dat ik gebeld zou worden door Meneer K. of anders door het ventilatiebedrijf zelf.

4 November besloot ik dat ik Meneer K. en/of het ventilatiebedrijf genoeg in de gelegenheid had gesteld om te bellen en ben ik zelf wederom in de hoorn geklommen.
En daar was mevrouw R.P. Toen deze hoorde dat ik mijn probleem al eerder had besproken met mevrouw M.K. werd ik snel doorverbonden en zo zat ik wederom met mevrouw M.K. aan de lijn. Zij was hoogst verbaasd dat ik nog niets had gehoord. Maar: mevrouw M.K. zou het vandaag nog uit gaan zoeken en zou mij hier vandaag nog over terug bellen. Toen ik om 17:30 uur nog steeds niets had gehoord heb ik de hoop vandaag nog door mevrouw M.K. gebeld te worden maar laten varen.

Door schade en schande zo langzamerhand (ik weet het, ben een trage leerling) wijzer geworden besloot ik niet zo lang te wachten met terugbellen als de voorgaande keren en klom vanmorgen weer in de telefoon.

Ik kwam in gesprek met mevrouw M.S. die het met mij eens was dat de gang van zaken geen schoonheidsprijs verdient. In het dossier was te lezen dat het ventilatiebedrijf voor de bouwvak inderdaad had gemeld dat het ventilatiekanaal was volgestort met puin en dat zij dit hadden voorgelegd aan de opzichter. Daarna was van enige actie niets meer te lezen.

Het speet mevrouw M.S. heel erg maar zowel de opzichter (ziek) als mevrouw M.K. (vrij) waren vandaag niet aanwezig. Mevrouw M.S. bezwoer mij dat ze het a.s. maandag met mevrouw M.K. zou ophelderen en mij dan direct zou bellen, ongeacht wat de boodschap was. Enigszins overrompelt over zoveel toewijding ben ik hier mee akkoord gegaan (je moet toch) wat. Wel heb ik gevraagd of het telefoontje naar dinsdag verplaatst kon worden omdat ik op maandag voor de klas sta stage loop op de basisschool. Dit was geen probleemx85

Het moge duidelijk zijn; ik ben geen echte onderhandelaar, zou niet weten waar ik mijn strepen kan vinden en kan er dus ook niet op gaan staan, en van een harde opstelling heb ik ook nog nooit gehoord.
Aan de andere  kant: het kanaal is al 11 jaar verstopt, er is nog niemand weggeschimmeld en er zijn zoveel andere dingen om je heel erg druk over te makenx85

Druk is een relatief begrip. Schreef ik vorige maand nog dat ik druk was, nu terugkijken op die periode viel het eigenlijk nog wel mee. Vanavond heb ik de eerste toetsperiode afgetrapt met de CITO-taaltoets en ik kan zeggen: nu heb ik het druk.

We zijn nu twee maanden op weg met de PABO opleiding en eindelijk begin ik een beetje in een studie-ritme te komen. Ik moet het studeren beduidend anders inrichten dan 15 jaar geleden. Een deeltijd opleiding is toch wel anders dan zox92n avondstudie. Waar ik vroeger nogal op het laatste moment studeerde (voor zover van studeren gesproken kon worden), als ik dat nu zo zou doen dan ga ik het echt niet meer redden vrees ik. Aanpassen dus.

Maar goed. De eerste toets heb ik goed afgelegd, ik zit ruim boven het gemiddelde dus deze CITO-taaltoets-studiepunten zijn binnen. Volgende week een presentatie voor het vak drama. Daar hoef ik gelukkig niet heel veel voor te leren, die presentatie zit zo goed als in mijn hoofd (en in het hoofd van de rest van het groepje waar ik de presentatie mee doe). Dus ik kan mij helemaal richten op de theorietoets Jeugliteratuur en op de CITO-rekentoets. Komend weekend is mijn agenda helemaal leeg. Zaterdag heb ik het huis voor mijzelf want A. moet de hele dag werken. Ook zondag ga ik mij verstoppen. Ik denk dat het allemaal wel goed komt, maar dat horen jullie later.

Verder gaat alles zx92n gangetje. Ik ben nog steeds helemaal weg van neefje M. En A. blijkt erg handig in luiers verschonen en flesje geven dus als er opgepast moet worden dan gaat ons dat wel lukken: A. zorgt voor de praktische dingen, ik regel het entertainment wel (hoe moelijk kan het zijn met een kast vol Disney DVDx92s)

Ondertussen is de Sint ook alweer onderweg. Trouwe lezers van dit blog weten dat ik mij al jaren vermaak in de x91pietenfabriekx92. Zo ook dit jaar. Nou en verder heb ik weinig te melden. Ik duik de boeken weer in, volgende week doe ik weer een update over de behaalde studiepunten. Ik moet er 60 maar de kop is er in ieder geval af!

Ik ben druk. Wie niet tegenwoordig, hoor ik u denken.
Inmiddels is de Pabo al weer drie weken geleden gestart en ik heb het erg naar mijn zin. Maar het is wel druk. Dus.

Op de maandagen loop ik stage in groep 3 van een school met voornamelijk leerlingen die hun wortels ergens in het buitenland hebben liggen. Groep 3 is erg leuk. Terwijl ik dacht dat ik meer ‘van de bovenbouw was’ moet ik bekennen dat ik mij in groep 3 ook erg op m’n plaats voel.
Vorige week maandag (m’n tweede stagedag) liep ik in de hal van de school toen er een klein jongentje op mij af kwam vliegen onder het luid uitroepen van: "Hey Meesterrrrr!". Twee armpjes vlogen om mijn middel. "Ik-ken-me-hande-nieteens-aanraken" murmelde hij, zijn armen nog steeds om mijn middel gevouwen. Enigzins overdonderd door zoveel affectie trok ik zijn armpjes los, keek ‘m aan en zei: dan zijn je armen te kort." "Nee hoor," antwoordde hij stralend, "je buik is gewoon te dik."
Heerlijk toch wel, zoveel eerlijkheid. En laten we wel wezen; ik ben nu eenmaal iets meer dan gemiddeld gevuld *kuch*.

Ook de avonden op de Hoge School zijn niet vervelend. We hebben een leuke -doch wel wat grote- klas met leuke medestudenten. Alleen de golf tsunami van informatie die we de laatste weken over ons heen hebben gekregen is wat heftig. Het zit allemaal wel in mijn hoofd maar nog niet op een rijtje. De laatste dagen flitsen er zoveel ‘dingetjes om aan te denken’ over en weer dat ik vrees binnenkort een keer kortsluiting te krijgen daarboven. Ik heb nou eenmaal graag alles op een rijtje.
Om alles duidelijk te krijgen heb ik komend weekend het bureau gereserveerd voor mij alleen. Even alles doorlopen en op een rij krijgen. Eind volgende maand beginnen de eerste toetsen alweer (!) en het zou jammer zijn als ik nu al dingen over het hoofd zie.

Over de toetsen gesproken; het is zorgelijk hoe snel standaard Cito-kennis, opgedaan op de basisschool, in het grote archief in mijn hoofd is weg gezakt. Ik was vroeger best aardig in taal- en redekundig ontleden maar vandaag de dag kan ik de info niet meer vinden. Archief is gesloten en ik denk dat het sleuteltje kwijt is. Ik ben de kennis dus weer aan het opdoen. Zowel van taal als van rekenen.
Zo kan het dus gebeuren dat je ‘s middags van je werk weg rijdt, voor het verkeerslicht staat te wachten, als opeens "zijn – worden – blijven – blijken – lijken – schijnen – heten – dunken – voorkomen" door je hoofd schiet. Het is wat onverwacht maar ik kan een tevreden glimlach niet onderdrukken als daardoor blijkt dat de koppelwerkwoorden uit eerder genoemd archief hebben weten te ontsnappen.
Rekenen is een ietswat groter probleem. Daar was ik vroeger ook al niet zo’n fan van dus als ik mijn Cito-toets in xe9xe9n keer wil halen moet er nog een hoop geoefend worden. De tafels doen het gelukkig nog wel, xe9xe9n tot en met twaalf zitten zowiezo nog goed in het geheugen.

Ook de rol van oom bevalt nog steeds uitermate goed. Het is jammer dat kleine Max zo ver weg woont waardoor ik ‘m niet iedere dag kan zien, maar ik kan u melden: het is leuk, een eigen neefje. Eigenlijk is het zo leuk dat ik afgelopen weekend bij schoonzus al een nieuwe bestelling heb geplaatst voor nog een neefje of een nichtje. Ik heb geen idee wanneer er geleverd gaat worden maar je kan er met bestellen maar beter op tijd bij zijn

Morgen is mijn neefje jarig. Hij wordt xe9xe9n week, is dat te jong voor een loopfietsje of skelter denkt u?

Een week geleden was het dus eindelijk zo ver. Na heel lang wachten diende hij zich aan. ‘s Nachts om 02:10 uur kwam het verlossende SMS-je. Slaapdronken wist ik een felicitatie terug te sturen met het voornemen om zo snel  als de toestand van de kersverse mamma het toeliet, op kraamvisite te gaan. Dat werd dinsdagmiddag.

Toen A. en ik binnenkwamen zaten de kersverse ouders, opa en oma de geboortekaartjes in de enveloppen te stoppen. Konden we mooi nog even mee helpen. Max lag in zijn stoeltje mooi te liggen zijn. Want dat is ‘ie: mooi. En helemaal comleet en reuze vertederend. En klein. Maar wel heel schattig klein. En vast heel lief, het wordt waarschijnlijk het liefste neefje ter wereld. Want dat zit in de genen, ik was als beebie ook heel lief (nog steeds eigenlijk).

Afgelopen vrijdagavond waren we weer op bezoek. Gewoon omdat we graag willen maar ook omdat kersverse pappa dat vroeg, toen we dinsdag naar huis gingen.
Toen we goed en wel aan de koffie zaten werd duidelijk waarom: of A. en ik Max zijn voogd willen zijn in het geval zijn ouders hem wat overkomt waardoor zij niet meer voor hem kunnen zorgen.
Oef! Dat zijn dingen waar je helemaal niet aan wilt denken. Maar toch, broertje en schoonzus zijn realistisch genoeg in dat soort dingen en willen het geregeld hebben.

A. en ik zijn helemaal vereerd. Natuurlijk willen we dat. We gaan er niet veel aan denken, en hopen uiteraard dat het nooit zal gebeuren, maar mocht de situatie zich voordoen dat zullen we er voor hem zijn.

Ondertussen lag Max in zijn wieg mooi te zijn. Ergens op zijn voorhoofd staat volgens mij een onzichbaar: "Houd Van Mij". Geen idee waar, maar toch: je doet het vanzelf. Houden van. Zelfs als je ‘m nog niet eens een week kent…

Vorige week was ik een weekje vrij. En omdat het zomervakantie is zijn we met zo’n 10 anderen een weekje gaan varen. Met een Scouting Wachtschip van ongeveer 30 meter lang en 5 meter breed. Hoewel ik helemaal niet in-to het besturen van zo’n gevaarte ben (mits de schipper naast mij blijft staan en het niet te druk is in het vaarwater om mij heen) hebben we een hele leuke week gehad.

Op zaterdag voeren we naar de Kagerplassen. Daar meerden we af bij de Kaagsocixebteit waar je gewoon kon douchen (lekker) en waar een restaurant zit waar we ‘s avonds zijn gaan eten. We kwamen eigenlijk voor het chocolade-fondue-desert maar die was die dag nxe9t van de vernieuwde kaart verdwenen. Na zeuren lief vragen van onze kant bleek de keuken nog wel in staat om een chocolade-fonduutje te kunnen regelen. Acheraf viel het allemaal een beetje tegen.

Zondag voeren we door naar de Westeinderplassen. In een doolhof van eilandjes vonden we een ligplaats naast een aldaar kamperende scoutinggroep. Het was daar goed toeven, zo midden in de natuur. Alleen de douche werd een beetje door mij gemist. Ik ben niet zo van het poedelen in open water, en in Adamskostuum op het achterdek onder de dekpomp douchen, wil ik mijn mede opvarenden ook niet aandoen.

Gelukkig voeren we dinsdag vanaf de Westeinderplassen naar Monnickendam. Over de ringvaart, door Amsterdam via het Markermeer of de Gouwzee (die twee haal ik altijd door elkaar) .
In Monnickendam kon je voor x80 1,50 wel 6 minuten douchen. Het is alleen jammer dat het onder een zeikstraaltje was, erg nat werd je er niet van (en daar kom je het beste achter als je helemaal ingezeept staat). Ik had wel het claustrofobisch genoegen van drie muurtjes en een deurtje om mij heen, kwa privxe9 enzo. 6 Minuten is best lang als je je hoofd in een emmer water ondergedompeld moet houden, 6 minuten dansen onder een zeikstraaltje is zo voorbij kan ik u melden.

Woensdag deden we Volendam aan. De havenmeester bedacht dat we mooi First Class aan de dijk konden liggen. Hadden de Japanners en Chinezen (ziet u het verschil?) meteen weer wat te fotograferen. Daar begonnen ze mee op het moment dat we de haven binnen dreven, het trok een hoop bekijks.
Aan het eind van de middag gingen we, als goede toeristen betaamt, met z’n allen op de klederdracht foto; hxe9, hoe vaak kom je nou in Volendam? Om het evenwicht man-vrouw te compenseren zijn A. (want die was ook mee), ik en de schipper als Kniertje op de foto gegaan, en ik kan u melden: zo’n Hulkje (= soort Zeeuws-meisje-hoofddeksel zonder zij-spiegels) staat iedereen.

Voor diegene die zich afvragen hoe er aan boord geslapen wordt: we hebben kooien. Aan de linker en rechterkant bakboord en stuurboordzijde van het schip zijn een soort van stapelbedden gecrexeberd. Het zijn net gewone stapelbedden, maar dan alleen wat krapper: als ik op mijn zij ging liggen hield ik 5 cm over tussen mijn imposante schouderpartij en de onderzijde van het bed boven mij. Genoeg ruimte om om te rollen hoor ik u denken, alleen kan ik dat niet: omrollen. Mijn draaien in bed is het beste te vergelijken met het uit zee omhoog duiken van een Bultrug: Op de een of andere manier weet ik op te veren en in de tijd dat ik loskom van bed draai ik mij om. Als ik een eerste keer niet genoeg weet te draaien herhaal ik de procedure gewoon een keer, een soort van Free Willy maar dan anders.
U raadt het al, 5 cm. is echt niet genoeg voor deze tactiek, dus het werd improviseren. De schaafwonden op mijn schouders genezen alweer aardig. Overigens: de bovenbedden zijn nog krapperder dus dat was al helemaal geen optie…

Donderdag moesten we weer terug richting Haarlem. En we hadden een schema want A. moest in Amsterdam afstappen om op tijd op zijn werk te komen. Daarom voeren we -ondanks de windkracht 7- toch om 10:30 uur de haven van Volendam uit. En windkracht 7 op het Markermeer is best spectaculair! Gelukkig heb ik geen last van zeeziek want het heeft best geschommeld. Ongeveer 10 glazen en een paar bordjes zijn gesneuveld toen we tijdens een bepaalde manoeuvre opeens schommelingen van zo’n 45xb0 maakte. Uiteindelijk zijn we tijdig in Amsterdam aangekomen. A. had om 14:00 uur vaste grond onder zijn voeten. Na de lunch zijn we doorgevaren richting Haarlem waar we om 18:30 uur aankwamen in hartje centrum.

Na een laatste nachtje in het centrum was het de volgende dag nog maar een half uurtje naar de vaste ligplaats van de boot.
En zo was het cirkeltje weer rond, we waren weer thuis. Na de boel opgeruimd te hebben was het aan het begin van de middag tijd om echt huiswaarts te keren, de hoogste tijd voor eindelijk weer een vertrouwde douche (met veul water en schuim en zo)…

Wij hebben in huis een "mechanisch-ventilatie-systeem-ding". Reuze modern en handig. In de keuken, badkamer en toilet zit een witte dop in het plafond en als je gaat koken, douchen of stinken dan schakel je heel handig de afzuiger in en verdwijnt vocht en luchtjes in de centrale afzuigpijp. Hoewel, over dat stinken is niet nagedacht; tegen de tijd dat je er achter komt dat de lucht niet te harden is valt er weinig in te schakelen bij gebrek aan schakelaar in het toilet.

Al een tijdje had ik het idee dat in de badkamer (die geen raampjes heeft) problemen waren met vocht. Ondankt de afzuiger. En toen tijdens xe9xe9n van A.’s kookexercities in de keuken het brandalarm in de huiskamer afging (en zo erg rookte het helemaal niet) rezen bij mij ook de twijfels over de afzuiging in de keuken. Reden genoeg om eens met een sigaret te checken of er wel gezogen werd. Nou: hoe ik ook schakelde, er werd niets afgezogen, niet in de keuken en ook niet in de  huiskamer. Dus gebeld met de woningbouw en vorige week stonden er twee mannen voor de deur.

Meteen naar de bergkast waar de zuig-unit zich bevond. Die snorde braaf en daar werd ook afgezogen (heb ik zelf gecontroleerd). Maar de mannen zagen het al snel: "oh, u heeft een 1600, daar gaan we gauw een andere inhangen". En weg waren ze weer. Twintig minuten later stonden ze weer voor de deur; ze hadden een nieuwe motorunit gehaald die de zuigkracht moest opvoeren. Met twee klikjes zat de motor op z’n plaats en werd het systeem ingeschakeld. Hij maakte in ieder geval meer herrie, dus ik ging er vanuit dat het met de zuigkracht ook wel goed zou zitten.
Een van de mannen was zo lief om mij uit te leggen hoe het systeem hoorde te werken: standaard draait de boel op standje 1, als ik de schakelaar in de keuken of badkamer indrukte zou het systeem voor ongeveer 20 minuten naar standje twee springen. Daarna weer terug naar standje xe9xe9n. Simpel dus, zelfs voor iemand a-technisch als A. ik…

Toen de mannen weer weg waren wilde ik toch eens kijken of alles nou voldoende geventileerd werd. Dus weer met sigaret bij de witte doppen en A. laten schakelen. Je raadt het  misschien al: niets, ik zag geen verschil. Na een telefoontje naar het mechanisch-ventilatie-systeem-dingen-bedrijf stonden de mannen na 30 minuten weer voor de deur. Nu met een of ander meet-apparaat. Ook zij kwamen tot de conclusie dat er in de keuken en badkamer om onduidelijke reden niet afgezogen werd. In het toilet wel alleen daar zat de afzuigdop verstopt met stof. Omdat ze verder ook niets konden bekijken zouden ze vandaag om 9 uur terugkomen om de kanalen van binnen eens te bekijken.

En ze waren er hoor, vanmorgen om 9 uur. Met een TV-tje en een heel klein cameraatje. Deze werd het kanaal in geschoven en al snel werd duidelijk waar ‘t ‘m in zat: het kanaal naar keuken en badkamer is tijdens de bouw (’98) volgestort met beton. Waarschijnlijk niet goed op elkaar aangesloten onderdelen en toen gewoon beton eroverheen gegooid.
Nou. En dat is niet ff te fixen. De verstopte kanalen kunnen niet even vervangen worden omdat bij ons dan het plafond open moet en bij de bovenbuurman de vloer. Dus gaat chef-ventilatie een ander voorstel doen bij de woningbouw. In het toilet werkt alles wel, en van daaruit wil hij een buis richting de badkamer doortrekken. Over het plafond in de gang waar dan weer een koof omheen getimmerd wordt. En in de keuken krijgen we dan een afzuigkap met re-circulatie en dan is het daar ook opgelost. Krijgen we in het toilet een verlaagd plafond, kunnen we daar weer leuk inbouw spotjes in stoppen.
Maar: eerst de bouwvak afwachten, en de woningbouw, want zij moeten ook toestemming geven. Uiteindelijk wordt het vast wel opgelost denk ik. Zal even wennen zijn, zo’n koof dwars door de gang, maar daar hangen we met de kerst wel leuk een takje aan…

Na tien jaar onthouding heb ik het vorige maand voor het eerst weer gedaan; een lidmaatschap afsluiten bij de biep. En tijden veranderen, het is er alleen maar leuker op geworden!

Als boekenwurm (de enige in het gezin) had ik op jonge leeftijd al een abbo. Ik was kind en voor kinderen was het toen nog gratis. In de tijd dat voor kinderen xe9xe9n hobby nog genoeg was beperkte mijn vrijetijdsbesteding zich tot lezen, tekenen, buiten spelen en op zaterdag naar Scouting. En soms televisie kijken, maar met alleen Nederland 1 & 2 en later 3 was de keuze beperkt.
Dus toen ik van mams zelf naar het centrum van Haarlem mocht fietsen, was ik hele middagen in de centrale biep te vinden. Ik las er stripboeken, allerhande B-boeken en was er helemaal in mijn element. Boeken werden nog ouderwets afgestempeld en je moest zelf onthouden wanneer ze weer ingeleverd moesten worden: ja mensen, het waren rare tijden…

Ten tijde van het MBO (91 x96 95) was ik met regelmaat in de studiezaal te vinden. Lekker rustig, naslagwerken bij de hand, handig voor de werkstukken en ik voelde mij een hele student. Toen ik erachter kwam de het de school niet heel veel interesseerde waar ik uithing, was ik er nog vaker te vinden en tijdens mijn examenjaar heb ik het merendeel van mijn tentamens en examens in de biep (of in de trein, maar dax92s weer een ander verhaal) voorbereid.
Na mijn verhuizing naar Mijdrecht werd ik snel lid van de plaatselijke boekenuitleenclub. Het was allemaal wat kleiner dan ik gewend was, maar ik had net mijn eerste 486-PC en je kon er naast boeken ook CD-roms lenen (tegen een kleine vergoeding). Dat was ff leuk maar mijn interesse verflauwde al snel en het abonnement werd opgezegd. Ik werd lid van de boekenclub (hoe verkwistend) en startte met de aanleg van mijn eigen biep.

Vorige maand begon het weer te jeuken. Mijn verkwistende boekenaanschaf-tik heb ik aardig onder controle, en ik ging op het wereld-wijde-web op zoek, waar in Amersfoort boeken werden uitgeleend. Nou, keuze te over. Het gaat tegenwoordig per provincie, niet meer per stad, tenminste; in de provincie Utrecht dan. Dus met mijn lidmaatschap voor de biep in Amersfoort (een van de 12 vestigingen) kan ik in de hele provincie terecht. En boeken die ik bijvoorbeeld op de ene locatie leen, kan ik op een andere locatie weer inleveren.
Ook het ouderwets stempelen behoort tot het verleden. De barcode en het internet heeft helemaal zx92n intrede gedaan. Op de site van de biep kan ik inloggen en zo zien wat ik in huis moet hebben aan leenmateriaal, dus nooit meer ouderwets zoeken welke boeken je ook alweer had en geen boete meer omdat je na een maand onder een stapel papier nog een boek tegenkomt wat je x96oh ja, vergetenx96 ook had moeten inleveren.
Nou, en de verzameling CDx92s, DVDx92s, DVD-roms is ook heel uitgebreid. En gratis voor de standaard abbonnementhouders. En ze hebben heel veel tijdschriften, de nieuwste om op locatie te lezen, oudere uitgaven kan je ook weer lenen. Dus een middagje biepen is weer ouderwets leuk. Genoeg te doen, de koffie is er best te drinken en ook in Amersfoort zit een studiezaal (met overal internet). Over een paar weken begint de Pabo-opleiding; als A. me kwijt is dan weet x91ie bij deze waar hij moet zoeken. Ik ben straks per slot van rekening weer student!

De Beep [doe klik]

Het was vorige week een rare week. Tot dinsdag waren ondergetekende en zijn collega’s er allemaal van overtuigd dat we boventallig zouden worden verklaard en mochten gaan uitkijken naar een nieuwe job. Kregen we die ochtend te horen dat de klant en de OR het een minder geslaagd idee vonden dat de hele desk maar even verplaatst werd, en dat de mensen die nu met een vast contract op de huidige locatie zaten gewoon konden blijven. *Juich*

Neemt niet weg dat mijn PABO plannen daarmee van de baan waren.
Nadat het goede nieuws een beetje geland was ben ik om de tafel gaan zitten met mijn leidinggevende en heb het verzoek gedaan om xe9xe9n dag minder te mogen gaan werken in verband met het stage lopen.
Vandaag kreeg ik te horen dat dit geen probleem was en dus heb ik mij vanmiddag ingeschreven als student bij de Hoge School van Utrecht. Ik ga de PABO doen bij de Theo Thijssen Academie wat weer een onderdeel is van de HvU. Twee avonden per week naar school en xe9xe9n hele dag stage lopen.

Dus…

In september begint de opleiding. Heb ik nog een aantal weken om mij voor te bereiden op de taaltoets en de rekenkundige toets. Ik kan me niet voorstellen dat ik op de basisschool ooit geleerd heb om met breuken om te gaan. Of ik heb het verdrongen. Kan ook.
Wat taal betreft: het lukt me best om de meeste woorden goed te schrijven, maar dat is niet omdat ik weet hoe de regels zijn, maar gewoon omdat ik weet hoe woorden geschreven moeten worden. Het gaat op gevoel dus (of op de gok, zo u wilt).
En ik neem aan dat er straks toch van mij verwacht wordt dat ik kan uitleggen waarom ergens een -t, -d of -dt neergezet moet worden, en dat ik niet wegkom met de verklaring "omdat ik dat zeg"… (tenminste: op de PABO niet, bij een basisschoolleerling zal het dankzij natuurlijk overwicht best wel lukken)

Weet u nog? In 2006 schreef ik er al eerder over:  KLIK!
Uiteindelijk ben ik niet verhuist naar Limburg en op een andere Servicedesk terecht gekomen. Nu, ruim twee jaar later gaat de geschiedenis zich herhalen, ook deze desk verhuist naar hetzelfde pand in Limburg.

Ook deze keer krijg ik de mogelijkheid om "mijn werk achterna te gaan", verhuizen dus.
Waar ik de vorige keer serieus overwoog dit te doen was ik er deze keer al vrij snel uit. Doen we niet. Ik woon heel fijn samen in Amersfoort, ben een uur onderweg als ik mijn ouders wil bezoeken en nog langer als ik naar broer,  schoonzus en aankomend neefje wil en dat is eigenlijk al veel te lang naar mijn zin meer dan genoeg.
Wat wel jammer is, is dat de crisis ook niet aan de deur van de werkgever voorbij gaat. Werkgever gaat reorganiseren en wil 700 man/vrouw kwijt. Waar de slachtoffers vallen is (officieel) nog niet bekend maar gezien mijn aanstaande ‘boventalligheid’ maak ik mij geen illusies.
Dus een paar weken geleden heb ik mijn CV bijgewerkt en alvast online gegooid. De reactie’s waren leuk, maar omdat ik nog niet kon aangeven per wanneer ik beschikbaar zal zijn konden de recruiters en dergelijke nog niet veel voor mij betekenen. Daarnaast weet ik eigenlijk niet of ik wel in de ICT wil blijven werken…

Toen ik (lang geleden) nog op school zat heb ik wel eens gefilosofeerd over de mogelijkheid om leerkracht in het basisonderwijs te worden. In die dagen had ik geen idee wat ik later wilde worden en ik filosofeerde er dan ook vrolijk op los. De ene week was het dit, de andere week weer dat. Door deze wispelturigheid en gezien het feit dat leraar als ondergewaardeerde en zware baan te boek stond, werd mij dit van verschillende kanten afgeraden. Zo geschiedde, ik ging leren voor levensmiddelentechnoloog en rolde daarna vrij makkelijk de arbeidsmakt op.
Via een aantal omwegen kwam ik uiteindelijk in de ICT terecht en ik heb tot nu toe altijd wel met plezier gewerkt.
De wens om leerkracht te worden is eigenlijk nooit helemaal verdwenen. Bij de scouting was ik veel zaterdagen met jonge kinderen bezig en de laatste jaren ga  ik met veel plezier met kinderen uit het brandwondencentrum op vakantiekamp. Vrienden en kennissen die mij op deze manier bezig zagen waren het er unaniem over eens: "Tom moet leraar worden, dat zou echt iets voor hem zijn."
Dus een aantal jaar geleden, toen de eerste alarmbellen over de vergrijzing in het onderwijs afgingen, ben ik gaan onderzoeken of het mogelijk was om mij om te laten scholen. Helaas zag ik dit niet gebeuren: ik was druk met vanalles en nog wat en moest ook maandelijks de rekeningen betalen, kon het mij niet veroorloven om minder te gaan werken en dus verdienen.

Nu er weer veranderingen op arbeidtechnisch gebied aankomen ben ik opnieuw gaan kijken of het mogelijk is om om te scholen. Ik woon inmiddels heel gelukkig samen, daardoor zitten we maandlast technisch gezien ruimer in het jasje. Ook de overheid komt je tegemoet middels een tegemoetkoming in de studiekosten. Daarbij heb ik tegenwoordig meer vrije tijd omdat ik niet meer zo druk ben met het draaien van een scoutingonderdeel.
Dat alles maakt dat ik de afgelopen weken druk ben met surfen op het internet en het aanvragen van  studiegidsen om uiteindelijk te kunnen bepalen of het allemaal haalbaar is. Zij-intromen (en dus versneld omscholen) gaat het niet worden, ik heb geen HBO vooropleiding. Het wordt dus een volledige opleiding van misschien 3 of 4 jaar. Moet alleen nog beslissen of het de deeltijdvariant met avondstudie op de Hoge School van Utrecht of de digitale variant van de LOI (Windesheim) of NTI (Fontyn) wordt. Last but not least moet het financixeble plaatje nog worden gemaakt. En het belangrijkste: A. moet het er natuurlijk ook mee eens zijn. Het worden een paar drukke jaren wat studeren betreft en qua centen betekent het ook (tijdelijk) een stapje terug. Aan de andere kant is het wel het doen uitkomen van een inmiddels lang gekoesterde wens, het zou mij erg gelukkig maken.

En zoals een wijs man eens zei: "Op het geluk moet je niet wachten, je moet het tegemoet gaan."